ATURULOS

 

Xa se escoitan nos camiños,

xa os escoito aturular,

alugados e fouciños

acó veñen a segar.

Veñen de lonxe os seus pasos,

lonxe deixaron o lar,

o sol queimándolle a fronte

premendo a fouce nas mans.

Cantando polo camiño

á chousa chegando van,

veñen face-la seitura,

 é a colleita do pan.

Levan nos seus aturulos

medicina para curar

a saudade que padecen

no seu duro camiñar.

E nos aturulos teñen

menciña para acougar

dores por andar tan lonxe,

ai, tan lonxe do fogar.

EU VINO

E vexo o tempo,

olla, olla ben.

Non o ves?

Aló, riba do pensamento,

trala mirada dos soños.

Aló, naquela artesa,

trala cociña, lonxe da brisa.

Non o ves?

Aló, no bruar dos carballos,

nos olores das xestas.

Eu vino,

olla…

Aló, tralas noites sen lúa,

noites pechadas dun inverno frío.

Olla, olla ben. Non o ves?

Fíxate ben!

Aló, nas pegadas do camiño,

nas rodeiras do carro,

nos xugos, nas cangas…

Aló, lonxe, moi lonxe,

nos prados, nos valados,

nos outeiros…

Aló, lonxe, moi lonxe,

aló o vexo,

aló, o tempo.

LEMBRANZAS

 

Orballo de mañanciña,

cheiro de terra mollada,

verdor daquela herbiña

que a choiva deixou deitada.

 Paisaxe mudo de inverno

de folerpas ben estrado,

fumeira urxida do averno

riba dun monte furado.

 Andan as burgas fervendo

o sangue do noso chan,

feitizos andan facendo

meigas que veñen e van.

 Nos soños andan á espreita

lembranzas daqueles días

voando de esquerda á dereita,

voando nas noites frías.

 

CANTIGAS DO SAMAÍN

O samaín xa chegou

e con el a xente nosa,

que a escura raia pasou,

xa saíu da negra fosa.

Temos que prender o lume

e nel asar os bullós;

ten que verse ben o fume

para que cheguen onda nós.

Temos que tratalos ben

pois de lonxe veñen vernos;

algún día nos tamén

voltaremos dos avernos.

Que se senten onde as chamas

e que os coman ao quentiño,

que se deiten nesas camas,

deles foran aloumiño.

Canda eles comeremos

e beberemos bo viño

e con eles cantaremos

cantigas para o camiño.

Chegando o día se irán

e quedará a escuridade,

mais as lúas pasarán,

despois virá a claridade.

O samaín xa chegou

e con el a xente nosa,

que a escura raia pasou,

xa saíu da negra fosa.

  

SENSACIÓNS

Aloumiño da brisa
e vento que zoa,
baixando da serra
sentino na chousa.

Cheiro de xestas
que voa no ar,
arume espallado
na beira, no chan.

E brúan piñeiros,
lonxe, na serra,
e chega ata aquí
ruxido do vento
que vén onde min.

Recordo de olores,
que baixan do monte,
lembranza do tempo
que axiña pasou,
a fonte sequiña
no fin do camiño,
o rego que outrora
auguiña levou.

E quedan lembranzas
e soños de neno,
devezos arcanos
que nunca serán.
Esquecen no vento
antigas quimeras
que lonxe quedaron
e non tornarán.

Deixei as pegadas
do meu camiñar
cheíñas de orballo
e branco luar,
cheíñas do tempo
que camiñamos
marcando carreiros
que voan ó mar.

Aloumiño da brisa
e vento que zoa,
baixando da serra
sentino na chousa.

CONGOXAS DA NOITE

Ouvean os cans

na noite pechada,

cantan os grilos

de escuros valados

e aluman a corga,

acó e acolá,

tenues candeas

que veñen e van.

Eu vou polo medio

e sinto uns pasos

moi preto de min,

e aperto, e apuro,

non sexa que cheguen

denantes ca min.

Escura ribeira

que eu hei de pasar,

escuro camiño

á beira do río.

No peito a congoxa

faime apurar

e miro pra diante

pois quero chegar

e verme axiña

nese meu lar.

E aquelas candeas

que van canda min

amansan as feras

e botan de alí

os medos que amosan

no meu camiñar.

E chego por fin,

e pecho a portada.

E fóronse os medos

que andaban comigo,

quedáronse fóra

no escuro camiño

aló na ribeira

na beira do río.

E quedan con eles

ouveos de cans,

os grilos cantando

e tenues candeas

que veñen e van.

A LÚA CHORA

Saíu a Lúa chorando
pois non te viu,
e vaise chorando a Lúa
que non durmiu.
Agochada nesa nube
xa non se quere alongar.
Que non a vexan chorando!
Que non a vexan chorar!
Cando te vexa, querida,
cando te vexa chegar,
vaille saír o sorriso,
vaiche deixar de chorar.
Achégate pronto, neniña,
achégate a este lugar
que quero ver esta noite
cheíña de branco luar.

QUE NON CHORE

E non quero, non quero,
esa noite, negra noite,
non a quero.
Noite pechada,
pasas de vagar,
deixa que veña
o claro luar.
Que chegue ven pronto,
que veña cediño,
que chora o meu neno,
que che ten mediño.
Non deixes, noite negra,
non deixes que chore
que os ollos dos nenos
só queren as flores.

A FONTE

E voltou!

.
Esa fonte que hai no outeiro
pretiño da miña casa,
esa fonte está soíña
que ninguén vai visitala.
Nacía nela, fresquiña,
unha auga limpa e ben clara,
unha auguiña que eu bebía
sen sede, só por probala
e senti-la súa vida
correndo pola garganta.
Esa fonte que hai no outeiro
pretiño da miña casa.

As risas dunhas mulleres
que de xeonllos estaban
ó pé dos seus lavadoiros
torcendo roupa mollada
chegan ó meu pensamento,
veñen soas, sen chamalas,
cunhas baldetas ben cheas
que na cabeza levaban,
andando polo carreiro,
ergueita a súa mirada,
foron á fonte primeiro
e voltan da fonte á casa.

Esa fonte que hai no outeiro,
que por ela xa non pasan
lavadoiros de madeira
que unhas mulleres levaban
nin mociños calorosos
que nela se refrescaban,
esa fonte que hai no outeiro
xa non ten auguiña clara
e as herbas do monte bravo
déixana toda atoada,
acóchana dos meus ollos,
alónganma da mirada.

Fentos, silvas e carqueixas,
piornos, toxos e xestas
enceréllanse hoxe nela,
aínda que moito medren
non poderei esquecela.

RIO MAO

Río Mao, río Mao,
o río da miña aldea,
que pasaches amodiño
enchendo de vida as veigas
dándolle verde fresquiño
a esa herbiña das lameiras.

Coñecinche auguiña clara
mais agora, qué foi dela
que medra nos teus remansos
esa fea escuma negra?

Cantos prados ti regaches,
e leiras de froito cheas,
e lamelas alagaches
pretiño das túas ribeiras.

E canta sede apagaches
tanto a homes como a bestas,
mais hoxe no teu camiño
xa só quedan fontes secas.

Río Mao, río Mao,
o río da miña aldea.