Es la vida una ilusión
como dijo Segismundo
en aquel dolor profundo
de su oscura y cruel prisión.
Es la vida tentación
y una copa sin beber;
y es que al tiempo de nacer
nace también el camino
como la copa de vino
servida para sorber.
Y al mundo se abren los ojos,
y al pecho el primer aliento
se allega con sufrimiento,
llanto, dolor y sonrojos.
Y buscan los labios rojos,
con ansiedad desmedida,
la fértil fuente de vida
y su néctar prodigioso.
El primer sorbo, sabroso...
La copa ya está servida.
Y así comienza la historia,
así comienza este cuento,
cada cual en su momento,
cada quien con su memoria.
Rueda que rueda la noria,
pez que se muerde la cola,
ora en la cresta de la ola,
ora en el inmenso abismo,
el cuento siempre es el mismo,
gira que gira la bola.
Y así este camino andamos,
una mano y otra mano,
el gigante y el enano
y al mismo tiempo llegamos.
Y de alegrías lloramos,
y de tristezas vivimos.
De sonreír nos morimos
tropezando y tropezando
y nos vamos enterrando
en la miseria que fuimos.
No me sirvieron los años
ni la vida que viví,
no soy mejor ni aprendí
a descubrir sus engaños.
Y me parecen extraños
los amigos que conté.
A algunos ya los lloré
y otros se fueron marchando,
se fueron difuminando
en mi memoria y mi fe.
Y yo aquí sigo, aquí sigo
queriendo vivir un sueño,
de la vida un pedigüeño
cobijándome a tu abrigo.
Y es que quiero estar contigo,
que mi sueño no te olvida,
y vivir en mí tu vida
sabiendo que estás ahí,
porque mi vida sin ti
es de Segismundo vida.
Mis datos
Buscar en este blog
Archivo del blog
sábado, 27 de enero de 2018
sábado, 25 de noviembre de 2017
NO CALLES MÁS
Sobre tus hombros morados
descansa la culpa grave
de aquel hombre que no sabe
más que de puños cerrados.
Desde tus labios sellados
pugnando están por brotar
verdades de par en par;
Ante el mundo entero estalles,
no calles más ¡no te calles!
Deja tu dolor gritar.
lunes, 20 de noviembre de 2017
COMO FLOR DE ALMENDRO
Y se asustaron los días,
y las noches se cerraron,
el sol se fue poniendo,
se fue la luna ocultando.
Pero el invierno no llega,
no se hiela la mañana,
florece en enero el almendro
suplicando un poco de agua.
¡Qué hermoso está florecido,
qué bonito el condenado,
sonriéndole a los días,
colorido y sonrosado!
Mas su alegría es por fuera
que en el alma está llorando,
por dentro lleva la pena,
se va por dentro secando.
lunes, 18 de septiembre de 2017
URNES
Acròstic
Romandrà al vent la senyera,
ensenya dels catalans,
farem que juntes les mans
empenyin lliure la Terra.
Romandrà al cor la bandera,
Espanya la vol negar.
No deixarem de lluitar
defensant el nostre poble,
units amb un desig noble
mai no ens podran fer callar.
© Piteira
sábado, 12 de agosto de 2017
Soños afundidos
Xa caeron,
xa caeron naquelas penas
os anacos dos meus soños.
Xa caeron esgazados,
magoados, trepanados,
maldicidos, delatados...
Xa caeron derrotados
nesas penas estrelados.
Vós deixastes que morresen
coma a herba nas gadañas,
vós pechastes as alxubes,
vós queimastes neses fornos
e afundistes nesas lamas
as lembranzas máis fermosas.
Vós quixestes que quedasen
na memoria para sempre
os recordos máis coitados.
Mais non choro.
Eu non choro, que non quero
por non darvos máis ledicia.
Eu non choro, que non quero.
Inda que os soños me roubastes
non vos riredes de min,
anque non me queden xa soños
eu de vós heime de rir.
jueves, 3 de agosto de 2017
Camiños de aldea
Camiños da miña terra:
Ás veces de barro,
ás veces de pedra.
Camiños polos que andaba
o gando pro monte,
o carro pra a leira.
Camiños da miña terra!
Aqueles camiños lembro:
Corgas de pastores,
corgas de labregos,
camiños cheos de traballos,
cheíños de dor
e de sufrimento...
Aqueles camiños lembro!
Mais tamén lembro camiños
de orballo na herba,
de sol na ribeira,
camiños polos que andaban
cativos pra escola
e mozos pra feira...
Pois eses tamén os lembro!
HOMENAXE A MANUEL MARÍA
Escribín este poema especialmente para "Manuel María, libro colectivo de homenaxe no seu día das Letras Galegas, 17 de maio de 2016".
Incluín nesta entrada o meu poema, "A Ribas Pequenas", e máis o relato da Anastàsia Aranda, "Soidade". Agardo que vos gusten.
Coordinou o proxecto o José Estevez, cunha dedicación ilusionada que ao fin foi recompensada coa sua publicación no mes de xuño de 2017. O libro contén máis de 500 achegas (debuxos, poemas, etc.) de todos os sectores: culturais, políticos, sindicais, etc. Inclúense as das rapazas e rapaces dos centros educativos da Terra Cha. Case seiscentas páxinas cheiñas de arte.
Xosé Casar
(Piteira)
(Sant Boi de Llobregat)
A RIBAS PEQUENAS
Ribas Pequenas é unha aldea do concello de Bóveda, a uns once quilómetros de Monforte de Lemos. Nela nacín, na “Casa de Piteira” e nela pasei, cos avós, os meus primeiros anos. (Piteira))
Non canta na Chá ninguén,
Anastàsia
Aranda
(Sant Boi de Llobregat)
SOIDADE
Así nacín eu.
Mans e pes de aroma de meniña. Pel de pexego asucada de infancia rematada de inventar, estouro de luz do ceo da miña terra.
Colores vivos, nítidos, claros coma non hai máis...ningures.
Onde agora estou vexo o mesmo mar e aló, lonxe, un fío da miña terra bañada polas mesmas ondas que van e veñen mollándome os pes derriba da area fría. Suaves ondadas de brisa de romeu case en flor, de mimosa florida, mestura de perfumes de inocencia.
Este sol de inverno que anhelaba quentarme a cara, pechados os ollos, as mans estendidas que queren tocar os olores que nadan na escuma que atrápame e lévame. Atraveso verdes e azules cara o fío de terra.
Chego alá, ao bosque de amendoeiras que me agarda. Alá onde paseaba pola doce aroma da alfombra de flores brancas e rosadas. Atravesándoo atopo a casa coas fiestras de aire claro que mira cara os arbores, cara a praia onde se chega polo camiño das oliveiras.
Torcidas ramas adornadas de amargas sementes, corazón de madeira, medran pacientes cheas de vida e agardan a súa rolda para mudar de color e coller novos aromas do romeu e a sal da auga da miña terra.
Volto a ollar e nada cambia.
Vexo como a brisa mestura a auga dos meus ollos coa sal das ondas que veñen e van.
O mar colle a miña lembranza e devólveme aromas de soidade.
Coordinou o proxecto o José Estevez, cunha dedicación ilusionada que ao fin foi recompensada coa sua publicación no mes de xuño de 2017. O libro contén máis de 500 achegas (debuxos, poemas, etc.) de todos os sectores: culturais, políticos, sindicais, etc. Inclúense as das rapazas e rapaces dos centros educativos da Terra Cha. Case seiscentas páxinas cheiñas de arte.
Xosé Casar
(Piteira)
(Sant Boi de Llobregat)
A RIBAS PEQUENAS
Ribas Pequenas é unha aldea do concello de Bóveda, a uns once quilómetros de Monforte de Lemos. Nela nacín, na “Casa de Piteira” e nela pasei, cos avós, os meus primeiros anos. (Piteira))
Non canta na Chá ninguén,
escribícheslle á morriña...
a Chá de Ribas, tamén,
cala na lembranza miña.
Eu na
Chá de Ribas vía
aquel carriño cantar...
Teu carro, Manuel María,
teu carro non vai calar!
E nas
pedras xa rechía
a roda co ferro dando,
mentres o eixo asubía
vai o carro camiñando.
Ai soidades, ai soidades,
nunca me ides deixar?
A carón de min andades
sen deixarme respirar.
Tan
lonxe de ti me vexo,
mais tan pretiño ti estás!
Ai, lonxe por non chegarche;
preto, pois no peito vas.
Ribas
Pequenas, terriña,
o primeiriño que eu vin,
non che esquezo, queridiña,
aldeíña onde eu nacín.
Anastàsia
Aranda
(Sant Boi de Llobregat)
SOIDADE
Arrodeada de mar, no frío da noite. Alagada da dozura das amendoeiras.
Así nacín eu.
Mans e pes de aroma de meniña. Pel de pexego asucada de infancia rematada de inventar, estouro de luz do ceo da miña terra.
Colores vivos, nítidos, claros coma non hai máis...ningures.
Onde agora estou vexo o mesmo mar e aló, lonxe, un fío da miña terra bañada polas mesmas ondas que van e veñen mollándome os pes derriba da area fría. Suaves ondadas de brisa de romeu case en flor, de mimosa florida, mestura de perfumes de inocencia.
Este sol de inverno que anhelaba quentarme a cara, pechados os ollos, as mans estendidas que queren tocar os olores que nadan na escuma que atrápame e lévame. Atraveso verdes e azules cara o fío de terra.
Chego alá, ao bosque de amendoeiras que me agarda. Alá onde paseaba pola doce aroma da alfombra de flores brancas e rosadas. Atravesándoo atopo a casa coas fiestras de aire claro que mira cara os arbores, cara a praia onde se chega polo camiño das oliveiras.
Torcidas ramas adornadas de amargas sementes, corazón de madeira, medran pacientes cheas de vida e agardan a súa rolda para mudar de color e coller novos aromas do romeu e a sal da auga da miña terra.
Volto a ollar e nada cambia.
Vexo como a brisa mestura a auga dos meus ollos coa sal das ondas que veñen e van.
O mar colle a miña lembranza e devólveme aromas de soidade.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
