Mis datos
Buscar en este blog
Archivo del blog
miércoles, 3 de octubre de 2012
A RAJOY
El sostener a Rajoy
va a resultar muy, muy caro.
Yo no digo nada raro.
Lo que le pagamos hoy
es dinero que le doy,
es dinero que le das,
dinero que gastarás
para que él bien se jubile.
Después a Mariano dile,
dile, dile, que dirás...
martes, 28 de agosto de 2012
AÚN NO
Es
un sueño que enloquece
en
el umbral del otoño,
es
el labio que enrojece
en el labio aquel, bisoño,
del
muchacho que marchó.
Es
la prueba del ayer,
la
condena que me hirió.
Certera,
siempre certera,
afilada
dentadura,
ahora
es la hora de espera
y
esa negra catadura
ya
se acerca sigilosa
sobre
su oscuro corcel
mostrando
su frente odiosa.
Mas
no ha de cruzar tan pronto
los
umbrales de esta puerta,
pues
el potro que yo monto
no
es el de montura muerta
y
entre sus cascos aprieta
la
vida de sangre viva
que
en las sienes se me inquieta.
Espera,
negra haraposa,
espera
que yo me aburra
de
esta vida desastrosa,
que
de mis labios se escurra
y
resbale incontinente
el
aliento primitivo.
¡Pues espera, impertinente!
Eres
terca como mula,
tan insistente, importuna.
Tú,
postrada en tu gandula,
dilapidas
mi fortuna
y
empobreces mi destino.
Mas
yo resisto el envite,
sigo
andando mi camino.
No
insistas, cruel segadora,
no
partiré todavía.
La
guadaña de tu aurora
no
segará en este día,
no
corte la savia viva,
no
ha de prendarse su filo
de
mi garganta cautiva.
¡Aparta
de mí tu aliento!
Tu
fétida podredumbre
oscura
vuela en el viento.
Como
quemada en la lumbre,
la piel chamuscada, muerta,
su
hedor esparce doquier.
¡Aparta
ya de mi puerta!
viernes, 27 de julio de 2012
MENIÑA
Foi detrás da noite negra
cos olliños bagoados,
foi lembrando as amizades
que no camiño quedaron.
Aínda non ves, miña nena,
non ves que alí te deixaron?
No Camiño de Santiago
nunca máis irán vagando.
Foron marchando aos poucos
sen adeus dicir sequera,
sen dicir cousa ningunha...
Ai meniña, miña nena!
No camiño que ti levas
hai fontiñas de auga fresca
para a sede peregrina,
para as ánimas sedentas.
Non esquezas, queridiña,
non esquezas os carreiros,
as corgas, corredoiras,
os amigos verdadeiros.
Pois de ti foron compaña
canda os luceiros do ceo,
canda os grilos cantadores,
meniña, doce amor meu.
Vai detrás da noite negra,
vai cos olliños cegando,
co sorriso nos teus beizos,
co corazón camiñando.
Canta meniña, canta,
que cantando vaise a pena,
Canta meniña, canta!
Ai meniña, miña nena!
martes, 17 de julio de 2012
NO ME MIRES, AMOR, NO ME MIRES
Tempestades de pasión
que atormentan los sentidos
ahogando los gemidos
de mi ajado corazón,
se desatan en ciclón
al descubrir tu mirada
en mis pupilas clavada.
No me mires, amor mío,
que es tu amor un desafío
que me tiene dominada.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)