Buscar en este blog

Archivo del blog

martes, 28 de agosto de 2012

AÚN NO


 Es un sueño que enloquece
en el umbral del otoño,
es el labio que enrojece
en el labio aquel, bisoño,
del muchacho que marchó.
Es la prueba del ayer,
la condena que me hirió.

Certera, siempre certera,
afilada dentadura,
ahora es la hora de espera
y esa negra catadura
ya se acerca sigilosa
sobre su oscuro corcel
mostrando su frente odiosa.

Mas no ha de cruzar tan pronto
los umbrales de esta puerta,
pues el potro que yo monto
no es el de montura muerta
y entre sus cascos aprieta
la vida de sangre viva
que en las sienes se me inquieta.

Espera, negra haraposa,
espera que yo me aburra
de esta vida desastrosa,
que de mis labios se escurra
y resbale incontinente
el aliento primitivo.
¡Pues espera, impertinente!

Eres terca como mula,
tan insistente,  importuna.
Tú, postrada en tu gandula,
dilapidas mi fortuna
y empobreces mi destino.
Mas yo resisto el envite,
sigo andando mi camino.

No insistas, cruel segadora,
no partiré todavía.
La guadaña de tu aurora
no segará en este día,
no corte la savia viva,
no ha de prendarse su filo
de mi garganta cautiva.

¡Aparta de mí tu aliento!
Tu fétida podredumbre
oscura vuela en el viento.
Como quemada en la lumbre,
la piel chamuscada, muerta,
su hedor esparce doquier.
¡Aparta ya de mi puerta!

viernes, 27 de julio de 2012

MENIÑA


 Foi detrás da noite negra
cos olliños bagoados,
foi lembrando as amizades
que no camiño quedaron.

Aínda non ves, miña nena,
non ves que alí te deixaron?
No Camiño de Santiago
nunca máis irán vagando.

Foron marchando aos poucos
sen adeus dicir sequera,
sen dicir cousa ningunha...
Ai meniña, miña nena!

No camiño que ti levas
hai fontiñas de auga fresca
para a sede peregrina,
para as ánimas sedentas.

Non esquezas, queridiña,
non esquezas os carreiros,
as corgas, corredoiras,
os amigos verdadeiros.

Pois de ti foron compaña
canda os luceiros do ceo,
canda os grilos cantadores,
meniña, doce amor meu.

Vai detrás da noite negra,
vai cos olliños cegando,
co sorriso nos teus beizos,
co corazón camiñando.

Canta meniña, canta,
que cantando vaise a pena,
Canta meniña, canta!
Ai meniña, miña nena!

martes, 17 de julio de 2012

NO ME MIRES, AMOR, NO ME MIRES


Tempestades de pasión
que atormentan los sentidos
ahogando los gemidos
de mi ajado corazón,
se desatan en ciclón
al descubrir tu mirada
en mis pupilas clavada.
No me mires, amor mío,
que es tu amor un desafío
que me tiene dominada.


viernes, 29 de junio de 2012

domingo, 8 de abril de 2012

CONTRATO INDEFINIDO

Nos mandan para el carajo
y sin remedio partimos
el día en el que morimos.
Un contrato de trabajo
(esperando está allá abajo
para mofa del ayer)
que indefinido ha de ser,
atizando el fuego eterno
mantendrá en el rojo infierno
el calor que es menester.