Buscar en este blog

Archivo del blog

viernes, 26 de julio de 2024

POEMA NEGRO 14

 

Una manola o Leocadia Zorrilla.
F. de Goya. ⓒMuseo del Prado.



Entraste en mi casa un día

como un tizón encendido

reviviendo el pecho herido

de un viejo que se moría.

Entraste con tu alegría

como alegre campanilla.

Ay, deliciosa chiquilla,

me alegraste el corazón,

diste a mis años razón

mi Leocadia Zorrilla.


Triste la fúnebre reja,

triste el gesto y la mirada,

triste bajo el velo ajada,

pesar en su luz refleja.

Lánguido mirar se aleja

en la voluntad perdida

soporta la despedida

y asume la soledad.

No tiene el cielo piedad,

pues que da y quita la vida.


POEMA NEGRO 13

 

PERRO SEMIHUNDIDO.
F. de Goya. ⓒMuseo del Prado


¿Qué es en el muro ensalzada?

Su mirada.

   

¿Y qué en su apariencia oscura?

Su dulzura.


¿Algo en su mundo es fugaz?

Todo es paz.


Es la pintura locuaz:

hay una luz diferente

y en su color se presiente

mirada, dulzura y paz.



POEMA NEGRO 12

 

Judit y Olofernes. F. de Goya.
ⓒMuseo del Prado.


Alzas el filo letal,

oh, vigorosa mujer,

en la mano que fue a ser

castigo del general.

Una estocada brutal

sobre su cuello dormido,

un silencioso estallido

de silenciosa oración,

despiadada salvación,

amparo del elegido.


POEMA NEGRO 11

 

ASMODEA o VISIÓN FANTÁSTICA.
F. de Goya. ⓒMuseo del Prado.

       

Oh, fantástica visión,

oh, quimérico demonio,

oh, hermético testimonio,

oh, fabulosa ilusión.

Realidad y ficción

en la razón fantasea

y en la razón se marea

la obscura realidad.

¿Cuál de las dos la verdad?

¿Cuál de las dos Asmodea?


¿O tal vez, en este estado,

es Lilith tu compañera?

¿Será Lilith la viajera?

¿O es Sara, a la que has raptado

oh, tú, padre del pecado

y de los diablos del mundo?

Tú, colérico, iracundo.

Tú, el poderoso Asmodeo

protector del filisteo,

rey del reino más profundo.


POEMA NEGRO 10

 

LA ROMERÍA DE SAN ISIDRO.
F. de Goya. Museo del Prado


Que viva la romería

y el vino que la remoja,

que San Isidro os acoja

antes de que alumbre el día.

En la noche, yo diría,

os valéis mucho mejor

y cantando sin rubor

la multitud os arropa

entre sombreros de copa,

entre gente aún peor.


Y cuando entréis en la ermita

a dejar vuestro homenaje

esconded el personaje

que vuestra ilusión imita.

No sea que se repita

el castigo precedente,

vuelva el sudor a la frente,

vuelva el trabajar a diario

al descubrir el santuario

vuestra intención indecente.


POEMA NEGRO 9

 

EL SANTO OFICIO.
F. de Goya. ⓒMuseo del Prado.


Entre las brujas seréis

uno más entre las brujas.

Entre las brujas, granujas,

y entre brujas moriréis.

La romería andaréis,

aunque el andar os espanta,

en pos de la fuente santa

junto al pobre peregrino,

ese que adora el camino

que a vosotros atraganta.


POEMA NEGRO 8

 

EL AQUELARRE o EL GRAN CABRÓN.
F. de Goya. Museo del Prado

               

Y ya el aquelarre empieza,

y ya el deseo se enciende,

y ya la noche se prende

de lujuriosa impureza.

Anheláis ya la grandeza

de la oscura invocación.

Y esa negra adoración

entre vosotros alzada

os conmueve la mirada.

¡Ha llegado el Gran Cabrón!


POEMA NEGRO 7

 

DOS VIEJOS.
F. de Goya. Museo del Prado.


Oscura monstruosidad

que a mi espalda te enfureces

a mis oídos ofreces

hiriente ferocidad.

Eres tú mi fealdad,

mi pasado y mi presente.

Mas con gesto indiferente,

de mi tiempo fatigado,

en mi bastón cobijado

te ignoro, te siento ausente.


martes, 9 de julio de 2024

Bóveda Slam Poetry. GRAN FINAL 2024

Dende a esquerda: Galego de Caracas, Xosé Casar,
Gardián da Torre, Roberto do Pacio, Paloma Sas,
José Antonio e Yolanda Alcas. Falta na foto María
Barrado, que tivo que marchar antes de finalizar o
encontro.

 

BÓVEDA SLAM POETRY XA TEN REPRESENTACIÓN NO POETRY SLAM ESTATAL.


   Encetamos esta aventura de poesía escénica en marzo de 2023 no centro sociocultural de Bóveda. Fixéronse seis encontros na tempada, incluída unha Gran Final que se celebrou na casa da antiga escola de Ribas Pequenas. Foron os seis encontros que Poetry Slam España exixe ter feitos para poder inscribirse na asociación e poder participar nos campionatos estatais que se celebran anualmente. Colaboraron cedéndonos o seu espazo para a realización dos sucesivos encontros, ademais do centro sociocultural e a casa da antiga escola de Ribas, o Restaurante Paco e o Hotel Restaurante Arume, ámbolos dous pertencentes á localidade de Rubián, en Bóveda.

   Xa inmersos no circuíto oficial de Poetry slam España, o día 21 de xaneiro fixemos o noso primeiro encontro da tempada. Despois de cinco eventos, chegamos á celebración da Gran Final o pasado día 6 de xullo no centro sociocultural. Foron meses de intenso traballo, moitos nervios e tamén de moitísima ilusión.

   Participaron na Gran Final os e as “slammers” que ficaron clasificados/as nos sucesivos encontros e que correspondían aos gañadores de cada un deles e ás dúas mellores segundas posicións da tempada. Tamén participou, como estaba acordado, o gañador da Gran Final da tempada de preinscrición, Galego de Caracas. Así, loitaron a golpe de versos nesta Gran Final: Yolanda Alcas, María Barrado, Paloma Sas, José Antonio, Xosé Casar (Piteira), Gardián da Torre, Roberto do Pacio e Galego de Caracas.

   Estaba en xogo a participación no XIII campionato estatal, este ano organizado por Potry Slam Santander. O campionato celebrarase nos días 17, 18 e 19 de outubro en Santander. Os nervios eran evidentes. Tivemos a sorte de ter con nós a Valentina’s Band, un grupiño formado por dúas guitarras e unha vocalista que encetando o evento, acougaron a poetas e organizadores coa interpretación de varias pezas que recibiron a ovación do público.

   Ao finalizar o combate, o colectivo KulturN’aldea, organizador do slam, agasallou aos participantes, antes de face-la entrega de premios, cunha bolsiña de tea coa inscrición Bóveda Slam Poetry-KulturN’aldea.

   O público decidiu, a través das puntuacións que lles deu aos poetas, que os gañadores desta Gran Final fosen: Xosé Casar, Galego de Caracas e Yolanda Alcas, que recibiron as cuncas de ouro, prata e bronce respectivamente. Fixo entrega das cuncas a concelleira de cultura do Concello de Bóveda, Cristina Xuíz.

GALEGO DE CARACAS REPRESENTARÁ A BÓVEDA SLAM POETRY NO XIII CAMPIONATO ESTATAL.

 

Galego de Caracas (Simón Rodríguez)

  O resultado outorgaba a Xosé Casar a praza para competir no XIII campionato estatal que se celebrará en Santander. Non obstante, o poeta comunicou que por mor de motivos persoais que lle impiden ter libres as datas nas que se celebrará, non poderá asistir ao campionato. Xosé agradeceu o premio e cedeu a súa praza a quen acadou a segunda posición, estando seguro de que Bóveda Slam Poetry estará moi ben representado en Santander por Galego de Caracas. Foi un momento moi emotivo no que tódolos poetas se abrazaron e se felicitaron. Xosé pasoulle o micrófono a Simón Rodríguez, nome real de Galego de Caracas, autor do poemario A outra patria, obra que recibiu o premio de poesía O Facho 2023. Simón agradeceu o inesperado acontecemento e para finalizar interpretou outro dos seus poemas.


   KulturN’aldea agradece ao concello de Bóveda, á libraría Pelayo, á escola de arte "Creativa", ao restaurante Paco, ao restaurante Arume, ao centro sociocultural de Bóveda, aos veciños de Ribas Pequenas e o público de cada encontro, peza fundamental do slam, o seu apoio e a súa colaboración neste evento cultural, pensando xa na organización da terceira tempada.


KulturN’aldea, xullo 2024.

jueves, 24 de agosto de 2023

ROMANCE A FEDERICO


 

ROMANCE A FEDERICO

Poeta de amor oculto,
de luna de duro estaño,
de caballo negro, frío;
de espada, cuchillo y llanto.
Poeta del Romancero,
poeta de amor sonámbulo,
de juncos y farolillos,
de costurero de raso.
Poeta de mariposas,
poeta de los gitanos,
de arena roja de sangre,
guardias civiles y nardos.
Poeta ¿dónde tus huesos,
dónde tu cuerpo callado?
¿Dónde te ocultas poeta,
dónde está tu aliento amargo?
Tal vez no quieras poeta
que sepa de tu descanso,
tal vez no quieras que sepa
donde tu cuerpo enterraron
aquellos fieros verdugos
que con odio te arrancaron,
en una cuneta oscura,
la vida de entre las manos.
Tal vez prefieras, poeta,
poeta que admiro tanto,
tal vez poeta prefieras
que te siga yo buscando.

Xosé M. Casar - Piteira.

miércoles, 10 de noviembre de 2021

SEGUIDILLAS DE AUSENCIA


 Vuelve conmigo, amor,

vuelve conmigo,

si no te tengo cerca

me arrolla el frío.

Ay, si estás lejos

se muere la ilusión,

se muere el cielo.


Tristes tienes los ojos,

y la mirada,

triste está el corazón,

triste está el alma.

Tus dulces labios

se quiebran como escarcha

al sol de marzo.


Mañana voy a verte,

hoy yo te sueño.

Mañana te acaricio,

hoy te deseo.

Vente conmigo,

deja que yo te cuide,

cariño mío.


Vuélvete pronto, amor,

vuélvete a casa,

que aquí todo se cura,

todo se pasa.

Que aquí yo espero

esa hermosa sonrisa

que mata el miedo.


Piteira.

miércoles, 8 de septiembre de 2021

OLLAR


 

Olla a mirada baleira

neses ollos afastados,

olla os luceiros cegados

de soños desfeitos na eira.


Olla ben, olla ben, olla,

olla o escuro fulgor

acochado no rumor

da mágoa que nel abrolla.


Olla o lume amortecido

na refungada lembranza,

a esmorecida esperanza

nese corazón doído.


Olla a mirada baleira,

olla ben, olla ben, olla,

olla o lume amortecido.

martes, 1 de junio de 2021

XA NON















E agora xa non hai,

non hai lembranzas,

lembranzas, xa nin tempo.

E agora só delirios,

delirios grises,

grises e incertos.


É negra luz, escura,

escura mágoa,

mágoa, esquecemento.

É negra luz que cega,

cega o xuízo,

xuízo incerto.


E agora xa non hai,

non hai lembranzas,

lembranzas, xa nin tempo.


martes, 11 de mayo de 2021

CONTIGO (Zéjel)

Quiere quererme, mujer,
que yo te quiero querer.

Quiero contigo el camino,
sin tu amor no me imagino,
tu destino es mi destino,
en él te quiero tener.

Quiere quererme, mujer,
que yo te quiero querer.

Quiero mi vida en tu vida,
mi partido en tu partida,
ser el remedio en tu herida,
verte siempre amanecer.

Quiere quererme, mujer,
que yo te quiero querer.

Quiero tus sueños velar,
tu sonrisa acariciar,
tus dulces labios besar,
tus anhelos conocer.

Quiere quereme, mujer,
que yo te quiero querer.

 

ZÉJEL A MADRID 2021

 


Ay, Madrid que mal se puso,
que en Madrid ya manda Ayuso.

Hoy Madrid tiene una pena,
que se impuso una condena
por entronar a quien mena
y Madrid al mal expuso.

Ay, Madrid que mal se puso,
que en Madrid ya manda Ayuso.

¿Cómo se pudo escoger
en Madrid a esta mujer
que solo quiere poder
y al pueblo tener ayuso?

Ay, Madrid que mal se puso,
que en Madrid ya manda Ayuso.

Llora, Madrid soberana:
para cambiar tu mañana
hubo en tus manos la lana
y en tus manos hubo el huso.

Ay, Madrid que mal se puso,
que en Madrid ya manda Ayuso.


viernes, 16 de abril de 2021

DE AQUELLOS POLVOS, ESTOS LODOS

Fernando VII. F. de Goya y Lucientes

 Todo el pueblo se levanta

contra el poder extrangero,

pelea el país entero

con un grito en la garganta.

Y en su grito el pueblo aguanta

por libertad conjurado.

El pueblo se ha revelado

contra el francés opresor,

lucha contra el invasor,

lucha por El Deseado.


Mas va el pueblo comprobando

la felonía del rey,

que no es persona de ley

el deseado Fernando.

Todo el poder albergando

en su regia institución,

abole constitución

de ideas tan liberales

y en privilegios reales

muda su legislación.


Más de un lustro perseguido

por el regio dictador,

sobre el nefasto señor

el liberal se ha erigido.

Y el orden restablecido

por aquellos exaltados,

nuevamente ilusionados,

devolvió las libertades

a los pueblos y ciudades

y sus derechos robados.


Pero conspira el señor,

de mezquindad infinita,

y la ayuda solicita

del ejército invasor.

Promete ser defensor

de las viejas libertades.

No está entre sus cualidades

la palabra mantener,

pues así viene a torcer

y a quebrar sus lealtades.


Cien mil hijos de San Luís

salvaron al rey felón,

no tuvo el rey compasión

mortificando al país.

Vinieron desde París

cargados de bayonetas

arrojando a las cunetas

justicias y libertades,

asolando las ciudades

de regio poder sujetas.

martes, 26 de enero de 2021

DECEPCIÓN

De repente amanece el día y, malherido,

un corazón ardiente se queda enmudecido

al verse de su amor en hielo entumecido,

de la noche pasada al alba en el olvido.


Pues creyó en la ternura que entre ocaso y albada

sintió tan dulcemente en su interior colmada

por otro corazón gimiendo en su almohada,

que con tato fragor ardía en llamarada.


Se fundió en el rocío de la mañana fría

el fuego que en la noche entre los dos ardía,

se disolvió en la nieve todo el amor que había

encerrado en su pecho hasta ese horrible día.


Y murió de improviso, muy triste y olvidado

por todos sus amigos, por nadie recordado.

Y murió en muerte eterna, en vida sepultado,

que muerte fue su vida, en vida derrotado.


Piteira. 

domingo, 10 de enero de 2021

NANA DO AVÓ

 

Eynar e Aren, nosos meniños.

(Para o Eynar e mailo Aren)


Durme meu neno,

durme meniño,

durme pequeno,

meu pequeniño.


O sono chegou

ós teus olliños,

durme meu neno,

durme amodiño.


Lindo sorriso

levas nos beizos,

levas nos ollos

cores tan feitos!


Envexa da lúa,

tamén dos luceiros,

envexa do ar,

envexa do vento,

envexa das chores,

sorriso que eu quero.


Durme meu neno,

durme meniño,

durme pequeno,

meu pequeniño.


Pecha, meu neno,

pecha os olliños,

hanche de vir

soños bonitos.


Soños moi doces,

soños moi lindos.

Péchaos, meu neno,

péchaos, meniño.


©️Piteira


POEMA NEGRO 6

LA LECTURA.
F.de Goya. Museo del Prado.

 

Gira a su alrededor curiosidad,

en torno a las miradas, gesto duro,

solo una luz alumbra el cuadro oscuro,

solo en el centro luce su verdad.

Evita entre las sombras necedad,

alimenta en el bruto la cordura,

transforma lo más lóbrego en blancura

y mueve el pensamiento a discurrir.

El enigma desean descubrir

y encuentran su secreto en la lectura.


Resplandeciente blancura

en la opaca claridad

alumbrando la verdad

en esta negra pintura.

La magia de la lectura

atrapa sin compasión

nuestra curiosa atención

y así nos deja Lucientes

sus iluminadas mentes

en sombras de ilustración.


domingo, 22 de noviembre de 2020

MIRADAS

 

Te sueño entre las sombras

del tiempo que me mira

desde lo alto del monte,

desde el profundo abismo

que nos maltrata. 


Te sueño entre la niebla

que cubre el valle oscuro

y envuelve en el recuerdo

este profundo anhelo

que me arrebata.


Y veré tu sonrisa

más allá de mi sueño, 

después del horizonte,

detrás de las fronteras

que nos separan.


Y cuando nos veamos

no nos demos las manos

ni rocemos los labios

y hagamos el amor

con la mirada.