Buscar en este blog

sábado, 12 de agosto de 2017

Soños afundidos



Xa caeron,
xa caeron naquelas penas
os pedazos dos meus soños.
Xa caeron esgazados,
magoados, trepanados,
maldicidos, delatados...
Xa caeron derrotados
nesas penas estrelados.

Vós deixastes que morresen
coma a herba nas gadañas,
vós pechastes as alxubes,
vós queimastes neses fornos
e afundistes nesas lamas
as lembranzas máis fermosas.
Vós quixestes que quedasen
na memoria para sempre
os recordos máis coitados.

Mais non choro.
Eu non choro, que non quero
por non darvos máis ledicia.
Eu non choro, que non quero.
Anque os soños me roubastes
non vos riredes de min,
anque non me queden xa soños
eu de vós heime de rir.

jueves, 3 de agosto de 2017

Camiños de aldea



Camiños da miña terra,
ás veces de barro,
ás veces de pedra,
camiños polos que andaba
o gando para o monte,
o carro para a leira.
Camiños da miña terra!

Aqueles camiños lembro,
corgas de pastores,
corgas de labregos,
camiños cheos de traballos,
cheiños de dor
e de sufrimento...
Aqueles camiños lembro!

Mais tamén lembro camiños
de orballo na herba,
de sol na ribeira,
camiños polos que andaban
cativos para a escola
e mozos para a feira...
Pois eses tamén os lembro!


A RIBAS PEQUENAS (Homenaxe a Manuel María)

Este poema foi escrito especialmente para "Manuel María, libro colectivo de homenaxe no seu día das Letras Galegas, 17 de maio de 2016"O proxecto coordinouno o José Estevez cunha dedicación ilusionada que ao fin foi recompensada coa sua publicación no mes de xuño de 2017. O libro contén máis de 500 aportacions, debuxos, poemas, etc., de todos os sectores: culturais, políticos, sindicais, etc. Inclúense as das rapazas e rapaces dos centros educativos da Terra Cha. Case seiscentas páxinas cheiñas de arte.

(A día de hoxe aínda non saíu a venda, mais agardo que sexa pronto e todos poidades gozar da súa lectura)



Anastàsia Aranda sostén o libro, no que ela tamén
participa cun fermoso relato.


Ribas Pequenas é unha aldea do concello de Bóveda, a uns once quilómetros de Monforte de Lemos. Nela nacín, na “Casa de Piteira” e nela pasei, cos avós, os meus primeiros anos. (Piteira))


   Non canta na Chá ninguén,
escribícheslle á morriña...
a Chá de Ribas, tamén,
cala na lembranza miña.

   Eu na Chá de Ribas vía
aquel carriño cantar...
Teu carro, Manuel María,
teu carro non vai calar!

   E nas pedras xa rechía
a roda co ferro dando,
mentres o eixo asubía
vai o carro camiñando.

  Ai soidades, ai soidades,
nunca me ides deixar?
A carón de min andades
sen deixarme respirar.

   Tan lonxe de ti me vexo,
mais tan pretiño ti estás!
Ai, lonxe por non chegarche;
preto, pois no peito vas.

   Ribas Pequenas, terriña,
o primeiriño que eu vin,
non che esquezo, queridiña,
aldeíña onde eu nacín.